"Ik zal altijd je vriend zijn, papa", zei de oudste voor het slapengaan. "Al maken we ruzie, of ben je dood, of denk ik niet meer aan jou, wij blijven vrienden."

"Ik zie jou ook graag," zei de jongste en hij gaf me een zoen.

Toen lazen we verder in Appelmoes.

En nog meer wijze woorden van @Alaindebotton op Twitter:

How aloof and uninterested a parental figure must usually have been for someone to grow up deeply charming.

The real reward for good parenting is not that your children are grateful to you but that they are kind to their offspring.

- @alaindebotton

Eén van de mooiste songs die ik de laatste jaren hoorde.

Then somewhere in another place
Who knows?
Could be another lifetime
Everything we gave away
Returns like a seed from a fugitive tree
And you only have to wait a little while
Before you Find the truth

- "Clean slate" door M. Ward op "A wasteland companion". Merge records, 2012.

Ik houd van vandaag alleen de goede dingen bij. De mooie woorden van de collega. Naar huis fietsen in de late regen. Thuiskomen met een zoen. En twee slapende kinderen die diep zuchtten toen ik ze over hun hoofd aaide. Al de rest mag me gestolen worden.

Weet u wat het probleem is met lezen op een iPad?

Focus.

Een papieren boek, dat heeft één duidelijk doel: gelezen worden. En dat is al wat je ermee kunt doen. Moet doen.

Maar een Ipad? Daarop is lezen slechts één van de vele opties. Even je mail checken tussen twee hoofdstukken? Angry Birds spelen? Facebooken? Ebay'en? Zo gebeurd. Eventjes maar.

't Is zoals lezen voor tv - haast onmogelijk.

Nee, als ik echt in een boek wil verdwijnen, geef mij dan maar papier.

...

Bless my mind I miss
Being told how to live
What I learned without knowing
How much more I owe than I can give

This is how I tell it
O' but it's long
One Sunday morning
One son is gone

_Wilco

Soms heeft de jongste zoon last van de zwaartekracht.

Zoals die zaterdagochtend, ik had pas zachte muziek opgezet en was aan het opruimen, toen hij langs de keuken kwam gestapt en plots neerging. Over zijn eigen voeten gevallen.

Of alles ok was, vroeg ik maar, hoewel ik ondertussen zijn onhandige relatie met de zwaartekracht kende.

"Niet pijn gedaan", zei hij lachend. Zijn gezicht kwam net uit boven het keukenblok. "De muziek heeft me wat duizelig gemaakt."

Duizend lichtjes in z'n ogen.